رمزگذاری با رمز عبور به این گیر میکند که رمز را باید یکجوری رساند، و مطمئنتر از خود پیام. اینجا لازم نیست: گیرنده یک بار کلید عمومیاش را منتشر میکند، شما با آن رمزگذاری میکنید و فقط او با کلید خصوصیاش میتواند بخواند. چیزی برای توافق از پیش نیست.
کلیدها و رمزگذاری در مرورگر شما حساب میشوند. ما نه کلیدها را میبینیم، نه متن را.
خالی: گیرنده میخواند اما نمیفهمد از کیست. با کلید: میبیند با کلید چه کسی رمزگذاری شده و جعل این ممکن نیست.
نمک عبارت برای همه یکی است، وگرنه کلید تکرارپذیر نمیبود. عبارت کوتاه اینجا مساوی کلید خصوصی ازدسترفته است.
نه کلیدها و نه پیامها جایی فرستاده نمیشوند: همهچیز در همین تب حساب میشود.
گیرنده به اینجا میآید، یک جفت کلید میسازد و کلید عمومی را منتشر میکند؛ در سایت، در پروفایل، در پیام سنجاقشده. کلید خصوصی را برای خودش نگه میدارد. هر کسی که بخواهد برایش بنویسد، این کلید عمومی را میگیرد، پیام را با آن رمزگذاری میکند و خط حاصل را حتی در چت باز میفرستد. فقط صاحب کلید خصوصی میتواند بخواندش.
با کلید عمومی فقط میشود رمزگذاری کرد، رمزگشایی با آن ممکن نیست، پس توزیعش امن است. تفاوت اصلی با رمز عبور همین است: در طرح رمز عبور همان یک راز هم قفل میکند و هم باز، پس ناچار باید منتقلش کرد.
در رمز نیست، در این است که کلید عمومی را از کجا گرفتهاید. کسی که میتواند پیام را در راه عوض کند، میتواند کلید را هم عوض کند، و آنوقت شما برای او رمزگذاری میکنید و او بعد از خواندن، به گیرندهٔ واقعی میفرستد و هیچکس چیزی متوجه نمیشود. برای همین کلید نباید از همان کانال چت بیاید: از سایت گیرنده، از پیام سنجاقشده، از کارت ویزیت، از خودش حضوری.
در همین نزدیکی: امضای پیام، اگر باید نویسندهٔ متن باز را ثابت کرد، رمزگذاری متن با رمز عبور، وقتی به هر حال رمز مشترک هست، و رمزگذاری فایل.
مثل لاگ بازدید در خود VPN: چیزی برای تحویل دادن نیست.
چطور کار میکند ←به کارتان آمد؟
یک ضربه، بدون ثبتنام