رمزگذاری به این سؤال جواب میدهد که چه کسی میتواند بخواند. امضا به سؤال دیگری: آیا واقعاً او این را نوشته. متن را با کلید خودتان امضا کنید و هر کسی که کلید عمومی شما را دارد مطمئن میشود پیام از شماست و تغییرش ندادهاند. کلیدها از تب بیرون نمیروند.
کلید عمومی را میشود به هر کسی داد؛ کلید خصوصی را به هیچکس و هرگز.
کلید ندارید؟ در تب «کلیدها» یک جفت بسازید؛ همانجا میشود کلید را از عبارت رمز هم ساخت.
نمک عبارت برای همه یکی است، وگرنه کلید تکرارپذیر نمیبود. پس عبارت کوتاه یعنی امضای جعلشدنی.
کلیدها، متن و امضا جایی فرستاده نمیشوند: همهچیز در همین تب حساب میشود.
پیام امضاشده متن خود شماست که زیرش یک خط به این شکل اضافه شده: --404SIG1 کلید.امضا. متن خوانا میماند: امضا چیزی پنهان نمیکند، فقط نویسنده را ثابت میکند. گیرنده بلوک را کامل کپی میکند، این صفحه را در تب «بررسی» باز میکند و میچسباند.
باید دقیقاً بلوک را کپی کرد، نه متن را جدا. امضا بایتبهبایت حساب میشود: یک فاصلهٔ اضافه، شکست خط متفاوت یا تعویض خودکار گیومه، و بررسی جور درنمیآید با اینکه ظاهرش همان است.
ثابت میکند متن را صاحب یک کلید مشخص نوشته و از آن موقع تغییر نکرده. اما ثابت نمیکند که این کلید مال همان آدمی است که خودش را معرفی میکند: این را از راه دیگری میفهمید؛ از سایت، از پیام سنجاقشدهٔ کانال، از کارت ویزیت. اگر کلید را با همان پیام امضا فرستادهاند، بررسی هیچ معنایی ندارد: هر دو را میشود یکجا جعل کرد.
در همین نزدیکی: رمزگذاری متن با رمز عبور, رمزگذاری فایل و تقسیم راز به چند بخش.
مثل لاگ بازدید در خود VPN: چیزی برای تحویل دادن نیست.
چطور کار میکند ←به کارتان آمد؟
یک ضربه، بدون ثبتنام