فایلی که با پیامرسان یا ایمیل فرستاده شده، روی سرورهای آنها به شکل باز میماند. اینجا رمزگذاریاش کنید: رمز به کلید تبدیل میشود و فایل به مجموعهای از بایتها که بدون رمز خوانده نمیشود. رمزگذاری و رمزگشایی در مرورگر شما انجام میشوند؛ فایل جایی بار نمیشود.
AES-256 با ابزار تعبیهشدهٔ مرورگر. رمز را جدا از فایل به گیرنده بدهید.
همهچیز در مرورگر حساب میشود: فایل نه به ما بار میشود، نه به جای دیگری. رمز جایی ذخیره نمیشود؛ رمز فراموششده یعنی فایل ازدسترفته.
فایلی با پسوند .404enc به دست میآید. در ابتدایش نشانهٔ قالب، تعداد دورهای کشش کلید، نمک تصادفی و بردار اولیه هست؛ هیچکدام سری نیستند و برای رمزگشایی فایل با همان رمز لازماند. بعدش متن رمزشدهٔ AES-256-GCM میآید و داخلش نام فایل اصلی پنهان شده: از روی نام «اسکن-پاسپورت.pdf» محتوا بدون رمزگشایی هم معلوم است، پس نام هم پنهان میشود.
حالت GCM یکپارچگی را بررسی میکند: اگر حتی یک بایت فایل عوض شود، رمزگشایی نتیجهٔ خراب نمیدهد، بلکه صادقانه رد میکند. با رمز اشتباه هم همینطور رفتار میکند؛ تشخیص این دو از هم ممکن نیست، و همین درست است.
کل فایل به حافظهٔ تب میرود: چند صد مگابایت را مرورگر تحمل میکند، چند ده گیگابایت را نه. برای آرشیوهای بزرگ بهتر است برنامهٔ دسکتاپ بگیرید. و به یاد داشته باشید که فایل رمزشده محافظت از محتواست، نه از خود ارسال: اینکه شما چیزی برای کسی فرستادهاید همچنان دیده میشود.
در همین نزدیکی: ساخت رمز عبور, پاک کردن متادیتای عکس و 404 Send، اگر فایل باید مستقیم و بدون عبور از سرورهای غریبه برسد.
به چه کسی و کی فایل فرستادید، بدون محتوایش هم دیده میشود. 404 VPN این بخش را میبندد و ما لاگ بازدید نگه نمیداریم.
چطور کار میکند ←به کارتان آمد؟
یک ضربه، بدون ثبتنام