فایل مستقیم از مرورگر شما به مرورگر گیرنده میرود. روی سرورهای ما قرار نمیگیرد؛ ما فقط یک پاکت رمزشده با توضیح اتصال را رد میکنیم تا دو مرورگر همدیگر را پیدا کنند. نه فایل، نه نامش، نه آدرس طرفین را میبینیم.
فایلها را انتخاب کنید، لینک را بدهید و تا پایان انتقال تب را نبندید.
لینک ده دقیقه زنده است. انتقال مستقیم است؛ فایل روی سرورهای ما ظاهر نمیشود.
سرویسهای معمول اشتراک فایل همه یکجورند: فایل به دیسک غریبه میرود، معلوم نیست چقدر آنجا میماند و زندگی خودش را میکند. اینجا فرق دارد. مرورگر فرستنده و مرورگر گیرنده مستقیم با WebRTC وصل میشوند، فایل بینشان میرود و سرور ما دقیقاً در یک مرحله شرکت میکند: پاکتی با توضیح اتصال را رد میکند تا طرفین همدیگر را پیدا کنند.
این پاکت را هم نمیخوانیم. آدرسهای IP هر دو طرف داخلش هست، پس صفحه آن را همانجا پیش شما رمزگذاری میکند و کلید در بخش لینک بعد از # میماند؛ این بخش طبق ساختار HTTP اصلاً به سرور فرستاده نمیشود. سمت ما ده دقیقه رشتهای مبهم میماند که کلیدش را نداریم.
اگر هر دو طرف پشت شبکههایی با NAT متقارن باشند، که برای اینترنت موبایل و وایفای سختگیر شرکتی معمول است، اتصال مستقیم برقرار نمیشود. با عوض کردن شبکهٔ یکی از طرفین درست میشود. رلهای که معمولاً چنین اتصالهایی را از آن رد میکنند عمداً نداریم: با آن فایلها از داخل ما میگذشتند و معنای ابزار برعکس این است. اینکه شبکهٔ شما چه چیزی را میبُرد، میشود با ابزار کناری بررسی کرد.
404 VPN هم همینطور ساخته شده: نه لاگ بازدید نگه میداریم، نه درخواستهای DNS، نه محتوای ترافیک. نه چون قول میدهیم، بلکه چون چیزی برای تحویل دادن نیست.
چطور کار میکند ←به کارتان آمد؟
یک ضربه، بدون ثبتنام